ปัญหาการศึกษาหูหนวก

ดิฉันนางสาวศิริพรจันทร์ส่งแสงมีความพิการทางการได้ยินตำแหน่งลูกจ้างชั่วคราว วิทยาลัยราชสุดาม.มหิดลมา5ปีแล้วตั้งแต่เข้าทำงานพ.ศ.2547
ช่วงกลุ่มเสื้อแดงเคลื่อนไหวดูทีวีเลยจึงไม่ทราบข่าวจากทางราชการเมื่อวันที่ 25 -29 มีนาคม2552ดิฉันเข้าร่วมประชุมเชิงปฏิบัติการครั้งที่11จังหวัดตาก บังเอิญเพื่อนด่าว่าดิฉัน พรรคของระบบทักษิณส่งเสริมโครงการต้นแบบการสอนแบบสองภาษาสำหรับเด็กหูหนวกและเปิดให้ครูหูหนวกมีตำแหน่งพนักงานราชการในโรงเรียนโสตฯต่างจังหวัด อ้างว่าหนี้บุญอดีตนายกฯพ.ต.ท.ทักษิณ ต่อว่าดิฉันทรยศอดีตนายกฯพ.ต.ท.ทักษิณ ดิฉันนิ่งเฉยๆจนท้อถอยและเครียดจัดแต่ในฐานะประชาชนคนพิการและรักปกป้องชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ คิดถึงประโยชน์ของเด็กเยาวชนการศึกษาของหูหนวกมากกว่าประโยชน์ของพรรคระบบทักษิณต้องทำเดินหน้าเพื่อส่งเสริมและการวิจัยของหูหนวกขอย้อนเล่าว่าปี2547ดิฉันเยี่ยมร.ร.สัตยาไส จังหวัดลพบุรีและศึกษาดูงานโรงเรียนการศึกษาทางเลือกหลายแห่งบางไปเยี่ยมนิเทศร.ร.โสตฯต่างจังหวัด ไปศึกษาโรงเรียนโสตฯได้มีปัญหาจัดการศึกษาสำหรับเด็กหูหนวกเริ่มต้นมาตั้งแต่ปี2494 พบว่าเด็กหูหนวกไม่ประสบความสำเร็จในการศึกษา การประกอบอาชีพและการใช้ชีวิตในสังคม จัดทำหลักสูตร แผนการสอนและสื่อการสอนชั้นอนุบาล-ประถมศึกษาได้ปรับหลักสูตรเพื่อวิจัยทดลองจัดการเรียนการสอนและประสานการปฏิบัติระหว่างโรงเรียนโสตฯที่เข้าร่วมสนใจและติดตามการประเมินโครงการฯพบว่าอยู่ในระดับที่น่าพอใจมากเป็นแหล่งเผยแพร่ความรู้ด้านการสอนแบบสองภาษาสำหรับเด็กหูหนวกของประเทศไทยต่อไปที่สอดคลองกับสภาพเศรษฐกิจพอเพียง สังคมและวัฒนธรรมไทย เนื่องจากพบว่าการจัดการเรียนการสอนแบบสองภาษาสำหรับเด็กหูหนวกต้องใช้กระบวนการจัดการเรียนรู้ตามแนวการศึกษาวอลดอร์ฟซึ่งเป็นการศึกษาเพื่อพัฒนาศักยภาพของมนุษย์โดยองค์รวมตามแนวทางมนุษยปรัชญาผสมผสานกับวิธีสอนแบบสองภาษาสำหรับเด็กหูหนวกเพื่อส่งเสริมหารูปแบบกระบวนการจัดการเรียนรู้ที่สามารถตอบสนองความต้องการและสอดคล้องกับวิถีชีวิตของหูหนวก