ฟรีทีวีครับ...ละครเน่าของคุณน่าจะจบสิ้นไปเสียที?

โทรทัศน์เป็นสื่อที่ประชาชนเข้าถึงมากกว่าสื่ออื่นๆ [/b] แต่ช่วงเวลาพาร์มไทม์กลับไม่ได้ใช้ให้เกิดประโยชน์อย่างเต็มที่ ตั้งแต่ผมเด็ก จนมีลูก ก็ยังเห็นละครน้ำเน่า ตบตี กรี๊ดเสียงดัง แย่งสามี อยู่อย่างนี้ ในช่วงเวลาสำคัญคือ [b]"พาร์มไทม์"[/b] ช่วงเวลาหัวค่ำที่มีผู้ชมจำนวนมาก ผมเคยคุยกับผู้เขียนบทละครโทรทัศน์ช่องหนึ่งว่า ทำไมไม่พัฒนาเป็นละครน้ำดีเสียที? คำตอบคือ มันเป็นเรื่องของธุรกิจ เขาเคยเขียนบทละครส่งให้เจ้านาย แต่[b]ถูกตีกลับด้วยเหตุผลที่ว่า นางร้ายยังร้ายไม่พอ ต้องกรี๊ด ต้องลงมือตบ ต้องทำหน้าตาอิจฉาให้สุดๆ ถ้ามันถึงอกถึงใจคนดู โฆษณาก็จะเข้า รายได้ก็จะมาก[/b]
มันเกินไปไหมครับ? สิทธิเสรีภาพในการนำเสนอ มันควรมีขอบเขตและ "[u]รับผิดชอบต่อสังคม[/u]"
[b]ต้นเหตุของปัญหา[/b]ผมมองว่า
- การทำโทรทัศน์มีต้นทุนสูง ([u]รวมถึงค่าสัมปทานโทรทัศน์ด้วย[/u]) และเป็นองค์กรที่แสวงหากำไร [b]จึงต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้มีรายได้จากโฆษณาเข้ามากๆ แม้ว่ารายการที่นำเสนอนั้นจะ "ทำร้าย" สังคมโดยตรงหรือโดยอ้อมก็ตาม[/b]
- ในฝั่งของผู้ชม ระดับรากหญ้า ซึ่งมีจำนวนมากในประเทศไทย ก็มีบางส่วนที่มีทัศนคติที่ว่า [b]"ทำงานมาก็เหนื่อยแล้ว ขอดูละครบ้างเถอะ"[/b] โดยไม่คิดว่าแท้จริงตนเองควรแสวงหาความรู้ให้มาก เพื่อเปิดโอกาสให้กับตนเอง ซึ่งจะทำให้ตนเองยกระดับชีวิตให้สูงขึ้น [b]อีกทั้งยังเป็นการเพิ่มมูลค่าที่ดีให้กับตนเอง ครอบครัว ลูกหลานของตนเองต่อไป[/b]

[b]เมื่อทั้งฝั่งของผู้จัดรายการโทรทัศน์ และฝั่งของผู้ชม ลงเอยกันอย่างนี้
มันก็เป็นอุปสรรค์หนึ่งในการพัฒนาคน พัฒนาชาติต่อไป[/b]

ผมเห็นว่าภาครัฐควรดูแลเข้มงวดเรื่องนี้ อาจแก้ปัญหาด้วยวิธี เช่น
- ใช้มาตรการ "ลดภาษี" หรือ "ลดค่าสัมปทานโทรทัศน์" สำหรับช่องที่จัดทำแต่รายการสร้างสรรค์สังคม[u]ในช่วงเวลาพาร์มไทม์[/u] อาจกำหนดได้ถึงขนาดว่าเป็นรายการแนวธรรมะ แนววิทยาศาสตร์ เป็นต้น แม้รัฐเสียรายได้ไป แต่จะได้รายการดีๆ เพิ่มมูลค่าให้คนในชาติต่อไป