ความเจ็บปวดก็เกิดขึ้นตลอดเวลาที่เราวิ่งแพ้ก็จะมีคนสมน้ำหน้าโค๊ชก็ไม่มองหน้าค่ะปีที่เจ็บปวดที่สุดคือปี่ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพดิฉันได้รับการวางแผนว่าต้องได้ 8 เหรียญทองค่ะเพราะฉะนั้นต้องซ้อมหนักมากกว่าคนอืน 200 เท่าค่ะ และปีนี้แม่ดิฉันป่วยหนักเป็นมะเร็งที่ปอดนอนรักษาตัวอยู่ต่างจังหวัดดิฉันจะไปเยี่ยมยังไม่ได้เลยค่ะสุดท้ายแม่ดิฉันเสียชีวิตค่ะดิฉันไม่ได้ไปดูใจหรอกค่ะต้องทำหน้าที่นักกีฬาที่ดีที่ใครๆพูดกันสุดท้ายดิฉันเจ็บค่ะวิ่งแข่งไม่ได้โค๊ชโกรธค่ะใครๆก็โกรธค่ะที่ดิฉันไม่สามารถทำให้ทุกคนสมหวังได้ปีนั้นดิฉันเหมือนหมาเลยค่ะซมซานร้องไห้ฟูมฟายหมดกำลังใจในชีวิตแทบไม่เป็นคนเลยค่ะโชคดีมีสามีและลูกเป็นกำลังใจตอนนั้นดิฉันอายุ 28 ปีค่ะมีลูก 1 คนดฺฉันท้อแท้ขอเลิกไม่อยากสู้หน้าคนเลยค่ะแต่คุณรู้มั๊ยมีอยู่วันหนึ่งดิฉันไปต่างจังหวัดมีเด็กพิการนั่งรถเข็นเข็นรถมาหาดิฉันแล้วบอกว่าเค้าชื่นชอบในตัวดิฉันและการต่อสู้ของดิฉันขอให้เป็นขาแทนเค้าวิ่งต่อไปนะเพราะเค้าไม่มีโอกาสแต่ดิฉันมีค่ะคุณทราบมั๊ยค่ะเท่านั้นแหละดิฉันร้องไห้และกลับมาซ้อมใหม่และทำลายสถิติทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นรั้ว400,รั้ว 100 ,4X100,4X400ทุกวันนี้ยังไม่มีใครทำลายสถิติข้ามรั้ว400 เลยค่ะ คุณพอจะมองภาพออกมั๊ยค่ะว่าดิฉันกำลังจะบอกอะไรคุณ ดิฉันมิบังอาจจะเอาตัวเองไปเทียบกับคุณแต่เป็นเรื่องราวค่ะที่ว่าคุณไม่ได้โดดเดี่ยวหรือทำสิ่งที่คุณเชื่อมั่นแล้วไม่ได้อย่างที่หวังมันเป็นชีวิตค่ะคุณมีโอกาสค่ะใช้ความสามารถของคุณและพลังบวกในตัวคุณทำงานต่อค่ะท้อได้เหนื่อยก็พักนะคะแล้วลุกมาใหม่ค่ะและสิ่งที่สำคัญที่สุดเพื่อนหรือคนรอบข้างคุณไม่มีใครสำคัญไปกว่าครอบครัวคุณหรอกค่ะเพราะดิฉันเจอมาแล้วอยู่นิ่งๆแล้วคุณจะมองเห็นอะไรๆได้อย่างชัดเจนแล้วคุณจะรู้ค่ะว่าควรทำอย่างไร พักก่อนนะคะพร้อมแล้วมาใช้ความสามารถและศักยภาพที่มีอยู่ในตัวคุณสร้างคุณค่าและประโยชน์ต่อไปนะคะดิฉันภูมิใจที่ได้เกิดมาในยุคเดียวกับคุณค่ะ(คุณเกิดปีเดียวกับสามีค่ะ)ขอให้โชคดีนะคะหวังว่าคงจะได้อ่านนะคะ

ขอบคุณคุณเรวดีครับ ผมเป็นคนหนึ่งที่ชื่นชม